...رهگذر...

به قناری کوچکی

دلباخته بود ...

که از حادثه ی عشق تر است ...

پرنده هایی که به جستجوی دانه رفتند

ناگهان برف شدند ...

دسته ی کاغذ

بر میز

در نخستین نگاه آفتاب.

کتابی مبهم و

سیگاری خاکستر شده کنار فنجان چای از یاد رفته.

بحثی ممنوع

در ذهن.

که ایم و کجاییم

چه می گوییم و در چه کاریم؟

پاسخی کو؟

به انتظار پاسخی

                      عصب می کشیم

و به لطمه ی پژواکی

کوه وار

         در هم می شکنیم.

       جز ماه که به ستاره هایش می خندید

                               و روزگار که از حال دل من می پرسید

                                        و راه که منتظرم بود..

درختان تماشایم میکردند

            و خط سفید کنار جاده دم از رفاقت میزد

کاش با من بودی و تنهایی را می دیدی که چقدر با محبت بود

                  و غم که سر افکنده در کنارم می آمد

       و زندگی آن شب چه سخت می گذشت

                                                همه در خواب بودند ...

من از نهایت شب حرف میزنم

من از نهایت تاریکی

و از نهایت شب حرف میزنم

اگر به خانه ی من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور

و یک دریچه که از آن

به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم

گر بدين سان زيست بايد پست

من چه بي شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوائي نياويزم

بر بلند كاج خشك كوچه بن بست

گر بدين سان زيست بايد پاك

من چه ناپاكم اگر ننشانم از ايمان خود، چون كوه

يادگاري جاودانه بر تراز بي بقاي خاك

همان رنگ و همان روی،

همان برگ و همان بار.

همان خنده ی خاموش در او خفته بسی راز،

همان شرم و همان ناز.

همان برگ سپید به مثل ژاله ی ژاله به مثل اشک نگونسار،

همان جلوه و رخسار.

نه پژمرده شود هیچ،

نه افسرده؛ که افسردگی روی

خورد آب زپژمردگی دل.

ولی در پس این چهره دلی نیست.

گرش برگ و بری هست،

زآب و ز گلی نیست.

هم از دور ببینش.

بمنظر بنشان و به نظاره بنشینش.

ولی قصه ز امّیدهایی که دراو بسته دلت، هیچ مگویش.

مبویش.

که او بوی چنین قصه شنیدن نتواند.

مبر دست به سویش.

که در دست تو جز کاغذ رنگین، ورقی چند، نماند